Në botën e tenisit ka kampionë që mbahen mend për trofetë dhe rekordet, dhe ka ata që fitojnë zemrat e tifozëve me stilin e tyre unik.
Mansour Bahrami i përket kategorisë së dytë – një artist i vërtetë i fushës, i cili, përmes talentit dhe humorit të jashtëzakonshëm, e bëri tenisin një spektakël.
Fëmijëria në Iran dhe obsesioni me tenisin
Mansour Bahrami lindi më 26 prill 1956 në Arak, një qytet industrial në Iran.
Ai u rrit në kushte modeste: familja e tij jetonte në një kasolle prej vetëm 10 metrash katrorë, ku ishin dhoma për qëndrim ditor, kuzhina, banjo dhe dhoma gjumi.
Tenisi në Iran atëkohë ishte një sport për pasanikët, ndërsa Bahrami filloi të luante në mënyrë të veçantë që nga mosha dy vjeç.
Pa raketë, ai përdorte një tigan metalik, një lugë druri, një fshesë, çdo gjë që mund të shërbente për të goditur topin.
Ai kujton: “Kur isha shtatë vjeç, luaja me çdo gjë që ngjante me raketën. Doja shumë të luaja tenis”.
Në moshën 12 vjeç, talenti i tij u vu re nga Shirzad Akbari, lojtar i ekipit kombëtar iranian, i cili i dha raketën e parë të vërtetë.
Por edhe ky fillim nuk shkoi pa sfida – rojet e ndaluan dhe e rrahën, duke i thyer raketën.
Megjithatë, pas disa muajsh ai fitoi dy raketat e tij dhe vazhdoi të luante, duke u bërë kampioni junior i Iranit në moshën 15 vjeç dhe më pas kampion aziatik në dyshe.
Karriera e hershme dhe Davis Cup
Në moshën 16 vjeç, Bahrami u regjistrua në ekipin kombëtar të seniorëve për Davis Cup.
Ai debutoi në vitin 1973 dhe humbi në raundin e parë ndaj Anand Amritraj, por mësoi shpejt, transmeton FaktX.
Për vite me radhë, Bahrami arriti fitore të shumta në Davis Cup, duke u bërë një nga lojtarët më premtues të Iranit.
Por në vitin 1979, gjithçka ndryshoi.
Revolucioni Islamik ndaloi tenisin në Iran, duke shkatërruar fushat, rrjetat dhe duke i bërë të gjitha aktivitetet të pamundura.
Bahrami, i cili kishte hyrë në kulmin e karrierës, u gjend në një situatë të vështirë, pa mundësi për të garuar.
Arratisja në Francë dhe ditët e vështira
Për të shpëtuar karrierën dhe për të luajtur përsëri, Bahrami u arratis në Francë.
Por realiteti ishte i vështirë: kostoja e jetesës ishte e lartë, dhe ai humbi të gjitha kursimet e tij në kazino natën e parë.
Për disa muaj, ai ishte i pastrehë, duke fjetur në rrugë, stola dhe dhoma të vogla të klubeve të tenisit.
Ushqimi ishte i pakët – shpesh mjaftonte vetëm një bukë për disa ditë.
Megjithatë, ai nuk u dorëzua.
Një takimi rastësor me një bashkatdhetar iranian i hapi mundësinë për të luajtur në turne të vegjël dhe më pas gjeti punë si mësues në klubin Villepinte pranë Parisit.
Përmes këtyre përvojave, Bahrami zhvilloi stilin e tij unik, një kombinim të talentit, improvizimit dhe humorit.
Debutimi në Roland Garros dhe suksesi në ATP
Në vitin 1981, në moshën 24-vjeç, me atlete të konsumuara dhe pa sponsorë, Bahrami u kualifikua për Roland Garros dhe arriti raundin e dytë.
Mediat franceze zbuluan historinë e tij – një iranian që kishte fjetur në rrugë dhe luante tenis me një tigan kur ishte fëmijë.
Kjo ngjalli simpati dhe e bëri të njohur.
Pas marrjes së shtetësisë franceze në moshën 30 vjeç, Bahrami u bë profesionist dhe luajti në turne ATP dhe Challenger, veçanërisht në dyshe.
Ai fitoi pesë tituj ATP dhe Challenger në dyshe, duke arritur finalen e Roland Garros në vitin 1989 me Eric Winogradsky.
Showmani i tenisit
Pavarësisht se nuk fitoi ndonjë Grand Slam në teke, Bahrami fitoi diçka që është më e vështirë të matet – zemrat e publikut.
Ai u bë i njohur për shakatë, truket me top, volejet pas shpinës, komunikimin me gjyqtarët dhe kundërshtarët dhe aftësinë për të bërë spektakël në çdo ndeshje.
Në ATP Champions Tour, Bahrami u shndërrua në figurën perfekte për turnetë e legjendave, duke bashkuar fitues të Grand Slam me artistin që bëri tenisin të argëtueshëm.
Dikush e quajti atë “maestro”, një tjetër një “gjeni”, ndërsa dikush tjetër e konsideroi “lojtarin më të talentuar natyror që ka kapur ndonjëherë një raketë”.
Ai shpesh shpjegon: “Unë jam një showman. Më pëlqen të performoj dhe të shoh njerëzit të qeshin. Fitorja nuk është gjëja kryesore – e rëndësishme është që njerëzit të shijojnë atë që bëj”.
Jeta personale dhe trashëgimia
Bahrami jeton në Paris, i martuar me Frederique dhe ka dy djem, Antoine dhe Sam.
Ai e ka ndërtuar jetën pas tenisit nga një fillim pothuajse i pashpresë në Iran, duke u bërë një nga figurat më të dashura dhe të njohura të sportit në botë.
Mansour Bahrami nuk është vetëm një lojtar – është artisti që e bëri tenisin argëtues, duke kombinuar humorin, talentin dhe performancën, dhe duke mbetur një simbol i pasionit dhe kënaqësisë së vërtetë në sport. /FaktX/
Lexo po ashtu
Zbulohet vlera tronditëse e tregut të Lamine Yamal – ai është lojtari më i shtrenjtë në futboll tani Lamine Yamal Lexo më shumë
Një moment i tensionuar u shënua në raundin e gjashtë të turneut prestigjioz ‘Norway Chess 2025’, ku supertalenti indian Gukesh Lexo më shumë
Cristian Chivu është zyrtarisht trajneri i ri i Interit, duke marrë drejtimin e skuadrës pas largimit të Simone Inzaghit, i Lexo më shumë
Izraeli ndërmori një sulm ajror të befasishëm ndaj Iranit natën e së enjtes, duke vrarë disa nga figurat më të Lexo më shumë