Për Gurban Gurbanovin, kryqëzimi i rrugëve Tahir Baghirov dhe Jabir Aliyev nuk është thjesht një adresë në periferi të Bakusë. Nuk është vetëm stadium, fushë stërvitore apo zyrë me tabelë taktike.
Për të, Qarabağ është shtëpi, jetë dhe vepër personale – një projekt që ai e ka ndërtuar tullë pas tulle për gati dy dekada.
Stadiumi Azersun, i ndërtuar në vitin 2015 me kapacitet prej 4.677 vendesh, është shtëpia e përkohshme e kampionëve të Azerbajxhanit.
Pikërisht aty, çdo mëngjes, Gurbanov është i pari që mbërrin dhe i fundit që largohet.

Legjenda thotë se askush nuk e di saktësisht orarin e tij, por të gjithë e dinë përkushtimin e tij absolut.
Në ndeshjen e parë të vitit 2026, që rezultoi të ishte një nga fitoret më të mëdha të karrierës së tij, Gurbanov drejtoi Qarabağun për herë të 820-të nga stoli.
Ai nuk është pjesë e historisë së klubit – ai është vetë historia e klubit.
Nga idhull kombëtar në arkitekt të një projekti evropian
Historia nisi në gusht të vitit 2008.
Si futbollist, Gurban Gurbanov ishte një nga emrat më të mëdhenj të Azerbajxhanit në epokën post-sovjetike, golashënuesi më i mirë i përfaqësueses për vite me radhë.

Megjithatë, futbolli në vend nuk kishte ende popullaritetin dhe strukturën që do të vinte pas bumit ekonomik të mesviteve 2000.
Pas një eksperience të shkurtër dhe të vështirë si trajner i Neftçit – ku u përball me presion të madh dhe u largua brenda një sezoni – erdhi telefonata vendimtare nga Qarabağ.
Klubi nga Agdami, i zhvendosur në Baku për shkak të luftës në Nagorno-Karabak, kishte fituar vetëm një titull (1993) dhe kishte kaluar vështirësi serioze financiare.
Stabilizimi erdhi me hyrjen e Azersun Holding, ndërsa Qarabağ u shndërrua edhe në një simbol politik e kombëtar.

Fillimisht, investimet sollën lojtarë të huaj, por kthesa reale ndodhi në vitin 2010, pas përballjes me Borussia Dortmundin në Europa League.
Edhe pse humbën bindshëm, Gurbanov krijoi lidhje me klubin gjerman dhe pati mundësinë të mësonte drejtpërdrejt nga Jürgen Klopp – një ndikim që do të formësonte filozofinë e tij.
Identitet, disiplinë dhe dominim afatgjatë
Me kalimin e viteve, Gurbanov ndërtoi një sistem të qartë: filozofi loje, disiplinë maksimale dhe organizim i hekurt.
Qarabağ nuk do të varej nga emra, por nga ide.
Trajneri kërkonte seriozitet absolut dhe e shihte veten si shembull – nga orari i punës deri te mënyra e jetesës.
“Duhet të besosh te vetja dhe te ideja që ke ndërtuar. Ne po krijojmë një sistem për rezultate afatgjata”, deklaronte ai vite më parë.
Titulli i parë kampion erdhi në vitin 2013.
Që nga ajo kohë, Qarabağ fitoi 11 tituj kampion, u shndërrua në dominues absolut të futbollit vendas dhe u bë pjesë e rregullt e garave evropiane.

Në vitin 2017, klubi hyri për herë të parë në fazën e grupeve të Ligës së Kampionëve – moment historik për futbollin azerbajxhanas.
Sot, Qarabağ është një ekip që askush nuk e dëshiron përballë, sidomos në transfertë.
Dhe Gurbanov nuk është më vetëm trajner – ai është drejtuesi kryesor i klubit, vendimmarrësi për çdo detaj, nga transferimet te mënyra e udhëtimit.
Pavarësisht ofertave të mundshme dhe roleve të refuzuara në përfaqësuese, ai ka zgjedhur të mbetet besnik ndaj projektit të tij.

Sepse për Gurban Gurbanovin, Qarabağ nuk është një ndalesë në karrierë. Është misioni i jetës.
Dhe edhe nëse fitorja ndaj Eintracht Frankfurtit (3-2), apo sfida e ardhshme në Anfield e çojnë klubin drejt fazave eliminatore të Ligës së Kampionëve për herë të parë në histori, një gjë është e sigurt: ambiciet e Gurbanovit nuk pritet të përfundojnë me kaq.
Sepse çdo mëngjes i ri është një mundësi për të ndërtuar një Qarabağ edhe më të fortë – Qarabagun e tij. /FaktX/
